แจวมาแจวจ้ำจึก น้ำนิ่งไหลลึกนึกถึงคนแจว แจวเรือจะไปขายของ ขอเชิญน้องๆมาเรียนเอสไอ ฮิ้วววววว....
เอ่ออ จะเชิญทำไมจ่ายตังไปแล้วนิ เหอๆ พอดีว่าติดลม ไปงาน First Meet ที่ท่าพระจันทร์มา ดูเหมือนน้องมากันน้อยกว่าปีที่แล้ว แต่ก็เหนื่อยได้อีก รั่วกันเลยพี่น้อง อ้อมกะกุ๊กเป็นพี่เนียนได้เนียนสุดๆ เพราะเห็นมันชอบแว๊บมาหา บางทีก็แอบส่งสายตา ปิ้งๆ เอ๊ะ อันนี้ไม่ใช่ละ เลยแอบคิดว่าน้องคงรู้นานแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ เยี่ยมไปเร้ยยย สงสานน้องเต้มากมาย เธออยู่แต่กับกุ๊ก แต่ก็พอมีเพื่อนอยู่บ้าง ไม่อยากคิดว่าถ้าน้องเค้าไม่ใช่คนอัธยาศัยดี เค้าคงไม่มีเพื่อนเดินออกไปจากงานด้วยกันเป็นแน่ เพลงเพียงกระซิบของแบล็คเฮด เป็นเพลงที่ปลดปล่อยมากเลย โดยเฉพาะท่อนที่ไม่มีในเนื้อเพลงปกติ อันสุดท้ายนี่สมมุติว่าเกี่ยวไปละกันนะ
เมื่อวานก็ไป workshop แล้วไปเล่นว่าวต่อ ที่สนามหลวง ตอนเย็นๆชิวมากๆ นึกถึงว่าวแล้วรู้สึกว่าเหมือนตัวเองยังไงก็ไม่รู้ มีอิสระอยู่นรท้องฟ้า แต่ไปไหนไม่ได้ ต้องล่องลอยอยู่ที่เดิม ตามที่เจ้าของจะต้องการให้มันอยู่ เหมือนชีวิตที่มีคิดว่าอิสระแต่ไม่ใช่ทั้งหมด ถ้าอ่านแล้วมานเบลอๆงงๆก็ไม่ต้องสงสัย เดี๋ยวจะมาแก้ให้ทีหลัง เพราะมันน่าจะอยู่ในสภาพที่ไม่น่าเขียนได้แล้ว จบจากนี้คงต้องไปล่องลอยในฝันแล้วหละ ไม่งั้นคงได้ hibernate อยู่แถวนี้แน่ๆ ฝันดี ราตรีสวัสดิ์ (ที่เร็วกว่าทุกวัน)
Sunday, May 11, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
7 comments:
วันนี้พี่อดไปเสียใจหนอ
ได้แต่รอให้เวลามันเปลี่ยนผัน อยากสอบเสร็จบัญชีในเร็ววัน แล้วก็พลันไปเที่ยวนะน้องเอย
ขอเขียนต่อเพราะมันยังไม่จบ
ยังไม่ครบเรื่องราวนะน้องเอ๋ย
กุ๊กอ้อมเนียนน่าสงสารน้องจังเลย
ใครที่เคยโดนหลอกคงรู้ดี
หวัดดีคะพี่โกะสุดแสนหล่อ
น้องรอที่จาเจอพี่โกะอีกครั้ง
เปนพี่เนียนมันสุดๆม่ายหยุดยั้ง
แต่บางครั้งก้อเหนื่อยกว่าที่คิด
แต่งแบบมั่วๆๆ 55
เขาแต่งกลอน มาแข่ง กันหรือไง
มาจากไหน เรานั้น ก็ไม่รู้
แต่เรื่องกลอน อย่าเอามา ใกล้ใกล้ตู
พยายามอยู่ แต่มันเน่า ไม่เห็นรึไง
แต่งจากใจ ใครไม่ชอบ ก็ช่างเขา
แต่งเบาๆ มาบอก อย่าไปไหน
ว่าวันนี้ เด็ดดวง หฤทัย
แม่งน้องๆ ทุ่มเทไว้ ได้ใจจริงๆ
โอ้วววแต่งไป แต่งมา ชักสนุก
ลืมทุกทุกข์ ที่มี ไปสนิท
บทสุดท้าย ขอทิ้งไว้ ให้ได้คิด
จงอุทิศ รับน้องบ้าน ให้มันส์เอย
เตร๊งเตรงเตร่งเตร๊งงงงง
เตรงเตร่งเตรงเตร๊งเตรงเตร่ง
แต่งกลอนให้ตอนเม้นก็ดีนะ
แต่ว่าจะยังมีอีกไหมหนอ
ถ้าคุณคือคนต่อไปอย่ารีรอ
เข้ามาจ้อด้วยกลอนกันดีกว่าเอย
แต่เมื่อดูมาจากสถิติ
บลอคนี้ดิมีเม้นไม่เกินสาม
คงต้องรอครั้งต่อไปลองทำตาม
เราคุกคามบลอคโกะด้วยกลอนกัน
บางทีนะ เราก็คิด เหมือนพิซซิป
บางทีริบ บล็อกอันนี้ เอามาไว้
บางทีแต่ง กลอนไปเรื่อย คง(ส)บายใจ
บางทีใคร ผ่านมาเห็น คงยินดี
เมื่อวานเราไปงานรับน้องมา
ได้คู่ขาเปนรุ่นน้องหน้าสดใส
ทั้งผู้หญิงผู้ชายปนกันไป
ประทับใจโคดๆสุดตีนเลย
มึงรู้มั้ยเมื่อวานกูโคดเหงา
สุดเเสนเส้าไม่ได้อยู่กะพวกมึง
ต้องนั้งอึ้งกะรุ่นน้องโคดบ้าเลย
ไม่อยู่เฉยตอแหลไปเลยเปื่อย
เปนพี่เนียนเพิ่งรู้หนุกมากมาย
เต้นกะจายเลยปวดไปทั้งตัว
เต้นมั่วๆไปงั้นไม่สนใจ
ใครจาว่ากูบ้าชังหัวมัน
กูแต่งกลอนเพาะมะมึง
555
มันส์ได้อีกสนุกสุดยากจาเปรียบ
อยากไปอีกเล่นกันต่อให้สุขขี
มีบางคนเต้นพลันโชว์รั่วที
ไม่เคยพลาดที่ได้ฮาสุดตีนดี
ไอ้น้องกุ๊กสุดขี้ลืมไม่เคยหาย
ทำตัวโก๋ะลืมได้แม้นกุญแจ
เข้าบ้านไงเอาล่ะหว่าตายแน่เอย
นี่ถ้าไม่โทรมาบอกไม่หมายเจอ
กลัวละเมอได้นอนจริงข้างหน้าบ้าน
ขึ้นลงรถปิดแรงจริงมันทุกที
คนแรงดีต้องเป็นมันไอ้น้องอ้อม
ไม่อยากเชื้อพระอาทิดจะมีดี
ปิดทีไรประตูกูแทบระเบิด
555
พอยังวะ ขี้เกียจคิดแล้ว มั่วมากมาย
Post a Comment