ความกังวล

ความกังวล บ่อเกิดของความทุกข์ แต่นำมาซึ่งประสบการณ์...ยังไงกัน?

บางคนมีมันตามติดอยู่ในชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะคนที่ชอบเก็บเรื่องเล็กๆน้อยๆมาคิด(ไปเอง) จนบางทีมันก็เป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา เรื่องใหญ่ที่คนอื่นอาจบอกว่าแค่นี้เอง แล้วบางทีมันก็แค่นี้จริงๆแหละ แต่มันกลับวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำอะไร กับพวกที่ต้องคิดงานตลอดเวลา ก็มักจะมีมันคอยมาก่อกวนอยู่เรื่อยเชียว

คงไม่มีใครไม่เคยกังวลเป็นแน่ อย่างน้อยก็ก่อนสอบแหละน่า แล้วไอ้เจ้าตัวความกังวลนี่มันก็ช่างตื้อซะด้วยสิ ถ้าไม่รีบแก้ปัญหามันก็เกาะอยู่ในใจต่อไป แต่ก็นะ บางทีบางอย่างมันก็แก้ไม่ได้ นอกจากรอให้เวลาเดินผ่านไปเร็วๆ ในบางสถานการณ์เวลาก็มีส่วนช่วยคลายความกังวลไปได้บ้าง

เจ้าความกังวลนี่มันสามารถแปลงร่างเป็นได้หลายอย่างนะ เป็นความกลัว กลัวคนอื่นจะคิดยังไง กลัวว่าจะเป็นอย่างงั้นอย่างงี้ คิดไปเองต่างๆนานา เป็นความรู้สึกผิด ถ้าทำอย่างงั้น มันก็คงไม่เป็นอย่างงี้ เป็นความห่วง ไม่ใช่ห่วงที่แป้นบาสนะ ห่วงว่าใครจะเป็นอะไร คิดยังไงรึเปล่า

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีข้อดีซะทีเดียว ถ้าลองมองอีกด้าน นอกจากความวุ่นวายในชีวิตแล้ว มันยังให้ประสบการณ์ที่อาจจะไม่น่าจดจำ แต่ในภายภาคหน้าใครจะไปรู้ว่าจะต้องเจอปัญหาแบบนี้อีกมั้ย มันอาจจะมีประโยชน์ก็ได้ การมีประสบการณ์ก็ดีกว่าไม่มีเลยไม่ใช่หรอ แล้วยังแนะนำให้รู้จักกับความรอบคอบ ไม่ประมาทอีกด้วย

แล้วเราจะกำจัดความกังวลได้ยังไง อย่างแรกก็สติ ไม่มีก็หาทางออกไม่เจอหรอก พอมีแล้วก็คิดดูว่ามีทางออกอื่นอีกมั้ย ถ้านึกไม่ออกก็ลองพักซักแปป ให้เวลาตัวเองตั้งตัวหน่อย จัดระเบียบสมอง เปิดทางซักนิดให้ความคิดใหม่ๆเดินเข้ามา แล้วค่อยลุยกันต่อ เวลาเครียดๆมันนึกอะไรไม่ออกหรอก