ขึ้นบ้านใหม่ ! !

จริงๆแล้วไม่ได้ย้ายบ้านหนีหนี้หรืออะไรหรอก แค่เปลี่ยนที่เก็บความทรงจำที่ไม่สามารถเก็บไว้ในสมองได้หมด ด้วยความที่แรมมันน้อยนิดซะเหลือเกิน ถ้าขยายความจุของสมองได้ง่ายเหมือนไขน๊อตเปิดเคสออกมาเพื่อเพิ่มแรมได้ก็คงดี(นอกเรื่องแล้วไง) ตอนแรกว่าจะย้ายของเก่าสมัยปู่ย่าตาทวดมาด้วย(นานเกินไปละ) แต่มันไม่สามารถเอามาใส่ในวันนั้นๆได้ ก็เลยต้องเก็บลิ้งค์เอาไว้เผื่อว่าอยากรำลึกความหลัง http://minihome.truelife.com/dkkiller

ครั้งแรกนี้คงต้องเริ่มด้วยเรื่องของเมื่อวาน เพราะมัวแต่เป็นสลาฟจนลืมว่ามีภารกิจกู้โลก เอ๊ะ ไม่ใช่ ลืมว่าจะมาเขียน.. ย้อนกลับไปเมื่อวันก่อนนิดนึงเพราะจำได้ว่าเขียนไปว่า มีโอกาสที่จะต้องไปเดินซีค่อนสูง สรุปคือไม่ได้ไปซีค่อน ที่บอกว่าจะได้นอนชิว สรุปก้อชิวแต่ไม่ยาวนานอย่างที่คิด เมื่อวานตอนเช้ากู๋โทรมาชวนไปเซ็นทรัลบางนา ม๊าบอกไปว่ายังไม่มีใครตื่น ก็เลยไม่ได้ไป แต่คือตื่นตั้งแต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ม๊าก็ตื่นแล้ว เสียงดังได้อีก

ลงมาจากห้องตอนประมาณ 11 โมง ลงมาแบบงงๆ ปกติเวลาแบบนี้จะมีโจ๊ก ก๋วยจั๊บ ก๋วยเตี๋ยวหรือข้าวอะไรซักอย่าง แต่วันนี้ไม่อะไรกินเลย ป๊าม๊าคือกินกันไปแล้วรอบนึง ดูท่าจะเป็นมื้อเช้าตอนสายๆ ป๊าบอกจะสั่งพิซซ่ามากิน อารมณ์ประมาณว่า "รอพวกเอ็งลงมาสั่งนี่แหละ" ก็เออกินก็กิน กินเสร็จก็ด้วยความไม่มีอะไรทำก็นั่งอ่านหนังสือไปเกือบจบเล่ม วันเวลาก้อผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิซซ่ายังไม่ทันย่อยหมด ม๊าไปกิน zen ที่ทองหล่อ ก็ไป(เรื่องกินไม่มีขัด ยิ่งไปกินข้างนอกด้วยจะขัดทำไม) กินเสร็จไปซื้อของที่บิ๊กซี ทำให้ได้รู้ว่าที่ตู้แช่แข็งบิ๊กซีมีขายกบ เนื้อจระเข้ หมูป่า ฯลฯของแปลกที่ไม่ค่อยเห็นตามตู้แช่แข็งซุปเปอร์ คือมีหลายอย่างจริงๆ น่าจะมีเนื้อปลาวาฬด้วยนะ จะได้ให้ป๋องไปซื้อ เห็นพูดถึงบ่อยๆ

แต่เมื่อมีสุขก็ต้องมีทุกข์ ถึงจะมีความสุขเรื่องของกินทั้งวัน แต่ยังมีเรื่องน่าเศร้าอีกสองเรื่องในวันเดียวกัน.. เรื่องแรก ทำโทรศัพท์พัง แต่เช้าเรย ตอนนั่งฟังเพลงอยู่ในห้องน้ำ ด้วยความซน ฟังวิทยุ แล้วดึงเสาออกมาด้วย ตอนแรกมันก็ตั้งได้อยู่หรอก แปปเดียวมันก็หักเองซะงั้น ตอนแรกที่มันหักก็ยังเก็บได้ ดึงไปดึงมามันเก็บไม่ได้ ติดอะไรไม่รู้อยู่ข้างใน ก็เลยฝากม๊าไปซ่อม วันนี้ก็เลยไม่มีโทรศัพท์ใช้และก็คงจะไม่มีใช้ไปอีกไม่น่าจะเกินสองวัน รู้สึกเหมือนขาดปัจจัยนึงในชีวิตเลยอีกเรื่องนึง เพื่อนจะเลิกกัน เฮ่ออออ... ไม่รู้จะอธิบายยังไง ละไว้ในฐานที่เข้าใจแล้วกัน อย่างที่แกร้องหนะ "ที่บอกว่ารักไม่ได้ เพราะแม่เธอไม่ให้รัก" ชีวิตช่างน่าเศร้าจริงๆ "จบแล้ววว รักที่เคยเหนื่อยล้ามามากพอ จนยอมต้องปล่อยไป" มีคนเคยบอกว่า "จะรักกันก็ต้องช่วยกันทำลายกำแพงที่กั้นอยู่ ช่วยกันฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ต่อสู้คนเดียวมันก็คงจะเหนื่อยเกินไป" แต่อุปสรรคบ้างอย่างมันก็ยากเกินกว่าจะข้ามไปด้วยกันได้ มันก็เลยกลายเป็นเรื่องน่าเศร้าไปในที่สุด

เรื่องของเมื่อวานก็ผ่านไปแบบนอนไม่ค่อยหลับ วันนี้ก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ หลังจากหยุดสงกรานต์ไปเป็นอาทิตย์ กลับมาตื่นเช้าไปทำงานเหมือนเช่นเคย วันน่าเบื่อๆก้อคืบคลานกลับมาหาอีกครั้ง แต่ได้ช๊อคโกแลตมากินอีกหลายอยู่ เหล่าโกวซื้อมาฝากจากเยอรมัน ครั้งหน้าขอเปลี่ยนเป็นตั๋วเครื่องบินแทนได้มั้ยคะ แล้วเมื่อตอนค่ำ นัด ไข่เค็ม ก็มาบอกข่าวดีว่าจะได้หนีเที่ยว เอ้ย บอกว่าจะมีซ้อมสันวันเสา กะ ตัดป้ายชื่อพุธหน้า ที่คณะ ทำให้เกิดไอเดียว่าจะได้ลัลล้าแล้น คริคริ เรื่องออกจากบ้านขอให้บอก ถ้า BTS ไปถึงก็ไปหมด แต่คณะนี่ -*- สงสัยต้องไปกับแปม เพราะถ้าให้ใครไปส่งคงไม่ได้ไป เหอๆ